فَبِمَا

نَقْضِهِمْ

مِّیْثَاقَهُمْ

لَعَنّٰهُمْ

وَجَعَلْنَا

قُلُوْبَهُمْ

قٰسِیَةً ۚ

یُحَرِّفُوْنَ

الْكَلِمَ

عَنْ

مَّوَاضِعِهٖ ۙ

وَنَسُوْا

حَظًّا

مِّمَّا

ذُكِّرُوْا

بِهٖ ۚ

وَلَا

تَزَالُ

تَطَّلِعُ

عَلٰی

خَآىِٕنَةٍ

مِّنْهُمْ

اِلَّا

قَلِیْلًا

مِّنْهُمْ

فَاعْفُ

عَنْهُمْ

وَاصْفَحْ ؕ

اِنَّ

اللّٰهَ

یُحِبُّ

الْمُحْسِنِیْنَ

۟

Пас, ба [сазои] паймоншиканиашон ононро аз раҳмати хеш дур сохтем ва дилҳояшонро сахт гардондем, [зеро бо тағйири лафзу таъвили маъно] суханон [-и Аллоҳ таоло]-ро аз ҷойгоҳаш таҳриф мекунанд ва бахше аз он чиро бад-он панд дода шуданд, фаромӯш карданд. Ва [эй паёмбар] ту пайваста дар бораи хиёнате аз сӯйи онон огоҳ мешавӣ, магар [шумори] андак аз эшон [ки хиёнаткор нестанд]. Пас, аз онон даргузар ва чашмпӯшӣ кун, [ки] бе тардид, Аллоҳ таоло накукоронро дӯст медорад