۞ وَلَقَدۡ

أَخَذَ

ٱللَّهُ

مِيثَٰقَ

بَنِيٓ

إِسۡرَٰٓءِيلَ

وَبَعَثۡنَا

مِنۡهُمُ

ٱثۡنَيۡ

عَشَرَ

نَقِيبٗاۖ

وَقَالَ

ٱللَّهُ

إِنِّي

مَعَكُمۡۖ

لَئِنۡ

أَقَمۡتُمُ

ٱلصَّلَوٰةَ

وَءَاتَيۡتُمُ

ٱلزَّكَوٰةَ

وَءَامَنتُم

بِرُسُلِي

وَعَزَّرۡتُمُوهُمۡ

وَأَقۡرَضۡتُمُ

ٱللَّهَ

قَرۡضًا

حَسَنٗا

لَّأُكَفِّرَنَّ

عَنكُمۡ

سَيِّـَٔاتِكُمۡ

وَلَأُدۡخِلَنَّكُمۡ

جَنَّٰتٖ

تَجۡرِي

مِن

تَحۡتِهَا

ٱلۡأَنۡهَٰرُۚ

فَمَن

كَفَرَ

بَعۡدَ

ذَٰلِكَ

مِنكُمۡ

فَقَدۡ

ضَلَّ

سَوَآءَ

ٱلسَّبِيلِ

١٢

Аллоҳ Бани Исроилнинг аҳд-паймонини олди ва ўзларидан ўн икки бошлиқни (Мусо билан бирга, Шом заминини маскан тутган кофирларга қарши жанг қилиш учун) жўнатиб, айтди: «Албатта Мен сизлар билан биргаман. Қасамки, агар намозни тўкис адо қилсангиз, закотни (ҳақдорларга) ато қилсангиз, пайғамбарларимга иймон келтириб, ёрдам берсангиз ва (бева-бечораларга яхшилик — эҳсон қилиш билан) Аллоҳга қарзи ҳасана берсангиз (яхшилик ва Унинг йўлида инфоқ-эҳсон қилсангиз), албатта ёмонликларингизни (яъни, қилган гуноҳларингизни) ўчирурман ва албатта сизларни остидан дарёлар оқиб турадиган жаннатларга дохил қилурман. Мана шу аҳд-паймондан кейин сизлардан кимки кофир бўлса, унинг Тўғри Йўлдан озгани аниқдир».