مَا

قُلۡتُ

لَهُمۡ

إِلَّا

مَآ

أَمَرۡتَنِي

بِهِۦٓ

أَنِ

ٱعۡبُدُواْ

ٱللَّهَ

رَبِّي

وَرَبَّكُمۡۚ

وَكُنتُ

عَلَيۡهِمۡ

شَهِيدٗا

مَّا

دُمۡتُ

فِيهِمۡۖ

فَلَمَّا

تَوَفَّيۡتَنِي

كُنتَ

أَنتَ

ٱلرَّقِيبَ

عَلَيۡهِمۡۚ

وَأَنتَ

عَلَىٰ

كُلِّ

شَيۡءٖ

شَهِيدٌ

١١٧

(Исо алайҳиссалом мегуяд:) Чизе ба онон нагуфтаам ҷуз он чи маро ба гуфтани он дастур додаӣ. Гуфтам, Парвардигорро бипарастед, ки Парвардигори ман ва шумо аст. Ва ман то замоне, ки дар миёнашон будам, бар онон гувоҳ будам ва чун маро баргирифтӣ (яъне, ба осмон бурдӣ), Ту худ гувоҳ ва нигаҳбони ақида ва аъмолашон гаштӣ. Ва Ту бар ҳар чизе огоҳӣ.¹