وَاِذْ

قَالَ

اللّٰهُ

یٰعِیْسَی

ابْنَ

مَرْیَمَ

ءَاَنْتَ

قُلْتَ

لِلنَّاسِ

اتَّخِذُوْنِیْ

وَاُمِّیَ

اِلٰهَیْنِ

مِنْ

دُوْنِ

اللّٰهِ ؕ

قَالَ

سُبْحٰنَكَ

مَا

یَكُوْنُ

لِیْۤ

اَنْ

اَقُوْلَ

مَا

لَیْسَ

لِیْ ۗ

بِحَقٍّ ؔؕ

اِنْ

كُنْتُ

قُلْتُهٗ

فَقَدْ

عَلِمْتَهٗ ؕ

تَعْلَمُ

مَا

فِیْ

نَفْسِیْ

وَلَاۤ

اَعْلَمُ

مَا

فِیْ

نَفْسِكَ ؕ

اِنَّكَ

اَنْتَ

عَلَّامُ

الْغُیُوْبِ

۟

Янә Аллаһу тәгалә кыямәт көнендә әйтер: "Ий Мәрьям угълы Гыйса! Син кешеләргә әйттеңме, мине һәм анамны Аллаһудан башка Илаһә тотыгыз", – дип. Гыйса әйтте: "Ий Раббым! Син һәрбер кимчелектән пакьсең, синең хакта миңа муафикъ түгел сүзне әйтмәк лаек түгелдер, әгәр андый сүзләрне әйткән булсам, әлбәттә, син аны беләсең. Я Рабби, син минем күңелемдә булган нәрсәне, әлбәттә, беләсең әмма мин синдә булган нәрсәне белмимен. Әлбәттә, Син яшерен нәрсәләрне бик яхшы белүчесең.