وَإِذۡ

قَالَ

ٱللَّهُ

يَٰعِيسَى

ٱبۡنَ

مَرۡيَمَ

ءَأَنتَ

قُلۡتَ

لِلنَّاسِ

ٱتَّخِذُونِي

وَأُمِّيَ

إِلَٰهَيۡنِ

مِن

دُونِ

ٱللَّهِۖ

قَالَ

سُبۡحَٰنَكَ

مَا

يَكُونُ

لِيٓ

أَنۡ

أَقُولَ

مَا

لَيۡسَ

لِي

بِحَقٍّۚ

إِن

كُنتُ

قُلۡتُهُۥ

فَقَدۡ

عَلِمۡتَهُۥۚ

تَعۡلَمُ

مَا

فِي

نَفۡسِي

وَلَآ

أَعۡلَمُ

مَا

فِي

نَفۡسِكَۚ

إِنَّكَ

أَنتَ

عَلَّٰمُ

ٱلۡغُيُوبِ

١١٦

Ва [ёд кун аз] ҳангоме ки [рӯзи қиёмат] Аллоҳ таоло мефармояд: "Эй Исо – писари Марям, оё ту ба мардум гуфтӣ, ки: "Ману модарамро [ҳамчун] ду маъбуд ба ҷойи Аллоҳ таоло баргузинед"? [Исо] мегӯяд: "[Бор Илоҳо] Ту муназзаҳӣ, шоиста нест, ки ман [дар бораи хештан] чизе, ки ҳаққам нест бигӯям. Агар чунин [суханеро] гуфта бошам, бе гумон, Ту медонӣ. Ту он чиро, ки дар нафси ман аст, медонӣ ва [-ле] ман он чиро, ки дар зоти [поки] Туст намедонам. Бе тардид, Ту худ донои розҳои ниҳонӣ