وَاِذْ

قَالَ

اللّٰهُ

یٰعِیْسَی

ابْنَ

مَرْیَمَ

ءَاَنْتَ

قُلْتَ

لِلنَّاسِ

اتَّخِذُوْنِیْ

وَاُمِّیَ

اِلٰهَیْنِ

مِنْ

دُوْنِ

اللّٰهِ ؕ

قَالَ

سُبْحٰنَكَ

مَا

یَكُوْنُ

لِیْۤ

اَنْ

اَقُوْلَ

مَا

لَیْسَ

لِیْ ۗ

بِحَقٍّ ؔؕ

اِنْ

كُنْتُ

قُلْتُهٗ

فَقَدْ

عَلِمْتَهٗ ؕ

تَعْلَمُ

مَا

فِیْ

نَفْسِیْ

وَلَاۤ

اَعْلَمُ

مَا

فِیْ

نَفْسِكَ ؕ

اِنَّكَ

اَنْتَ

عَلَّامُ

الْغُیُوْبِ

۟

(Сол уақта) Алла: «Әй Мәрйем ұлы Ғиса! Адамдарға, Алланы қойып, мені әрі анамды екі тәңір етіп алыңдар деп сен айттың ба?»,- дейді. (Ғиса Ғ.С.): «Әй Алла! сені пәктеймін. Тиісті болмаған нәрсені айту маған жараспайды. Егер деген болсам, сонда Сен, оны анық білесің. Сондай-ақ менің ішімдегіні Сен білесің, мен Сенікін білмеймін. Сен шынайы түрде көместерді толык білушісің» дейді.