اِذْ

قَالَ

اللّٰهُ

یٰعِیْسَی

ابْنَ

مَرْیَمَ

اذْكُرْ

نِعْمَتِیْ

عَلَیْكَ

وَعَلٰی

وَالِدَتِكَ ۘ

اِذْ

اَیَّدْتُّكَ

بِرُوْحِ

الْقُدُسِ ۫

تُكَلِّمُ

النَّاسَ

فِی

الْمَهْدِ

وَكَهْلًا ۚ

وَاِذْ

عَلَّمْتُكَ

الْكِتٰبَ

وَالْحِكْمَةَ

وَالتَّوْرٰىةَ

وَالْاِنْجِیْلَ ۚ

وَاِذْ

تَخْلُقُ

مِنَ

الطِّیْنِ

كَهَیْـَٔةِ

الطَّیْرِ

بِاِذْنِیْ

فَتَنْفُخُ

فِیْهَا

فَتَكُوْنُ

طَیْرًا

بِاِذْنِیْ

وَتُبْرِئُ

الْاَكْمَهَ

وَالْاَبْرَصَ

بِاِذْنِیْ ۚ

وَاِذْ

تُخْرِجُ

الْمَوْتٰی

بِاِذْنِیْ ۚ

وَاِذْ

كَفَفْتُ

بَنِیْۤ

اِسْرَآءِیْلَ

عَنْكَ

اِذْ

جِئْتَهُمْ

بِالْبَیِّنٰتِ

فَقَالَ

الَّذِیْنَ

كَفَرُوْا

مِنْهُمْ

اِنْ

هٰذَاۤ

اِلَّا

سِحْرٌ

مُّبِیْنٌ

۟

Он гоҳ ки Парвардигор рӯзи қиёмат ба Исо писари Марям гӯяд: "Эй Исо! Ба ёд овар неъмати маро, ки бар ту ва модарат арзонӣ доштам (ва туро бе падар офаридам ва модаратро бар тамоми занҳои олам баргузидам ва аз тӯҳмат ӯро пок сохтам. Ва аз неъматҳое, ки Парвардигор ба Исо арзонӣ кард;) ба воситаи Ҷабраил ӯро қувват бахшид ва ёрӣ кард, дар гаҳвора бо мардум сухан мегуфт ва дар миёнсолӣ онҳоро ба сӯи Аллоҳ даъват менамуд.( Ва аз он неъматҳо;) Парвардигор бе воситаи муаллим ба ӯ таълими навиштанро омӯзонд ва қуввати фаҳм ва идрокро барояш ато кард ва таълим дод ба ӯ Тавротро, (ки бар Мӯсо алайҳиссалом фуруд овард) ва Инҷилро, (ки барои ҳидояти мардум барояш фуруд овард). (Ва аз он неъматҳо, ки ба дастури Парвардигор) аз гил чизе ба шакли парранда месохт ва дар он медамид, пас ба фармони Аллоҳ парранда мешуд. Ва кӯри модарзод ва фарди мубтало ба бемории песиро ба изни Аллоҳ шифо медод. Ва аз он неъматҳо, ки мурдагонро ба фармони Аллоҳ аз қабр зинда берун меовард. Ва ҳамаи ин ба хост ва изни Парвардигор буд. Ва ин мӯъҷизаҳо ҳама далолат бар паёмбарии Исо (алайҳиссалом) мекунад. Пас касоне аз онон, ки кофир шуда буданд, гуфтанд: "Он чи ки Исо аз далелҳое, ки овард, ҷодуи ошкоро аст".