فَإِنۡ

عُثِرَ

عَلَىٰٓ

أَنَّهُمَا

ٱسۡتَحَقَّآ

إِثۡمٗا

فَـَٔاخَرَانِ

يَقُومَانِ

مَقَامَهُمَا

مِنَ

ٱلَّذِينَ

ٱسۡتَحَقَّ

عَلَيۡهِمُ

ٱلۡأَوۡلَيَٰنِ

فَيُقۡسِمَانِ

بِٱللَّهِ

لَشَهَٰدَتُنَآ

أَحَقُّ

مِن

شَهَٰدَتِهِمَا

وَمَا

ٱعۡتَدَيۡنَآ

إِنَّآ

إِذٗا

لَّمِنَ

ٱلظَّٰلِمِينَ

١٠٧

Пас, агар маълум шуд, ки он ду муртакиби гуноҳ [хиёнат ва дурӯғгӯӣ] шудаанд, ду тан аз касоне, ки мавриди ҷафои гувоҳон қарор гирифтаанд ва аз наздикон [-и майит] ҳастанд, ба ҷойи онон бархезанд ва ба Аллоҳ таоло савганд бихӯранд, ки: "Гувоҳии мо аз гувоҳии он ду дурустар аст ва мо [аз ҳақ] таҷовуз намекунем ва дар ғайри ин сурат, аз ситамгорон хоҳем буд"