يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

شَهَٰدَةُ

بَيۡنِكُمۡ

إِذَا

حَضَرَ

أَحَدَكُمُ

ٱلۡمَوۡتُ

حِينَ

ٱلۡوَصِيَّةِ

ٱثۡنَانِ

ذَوَا

عَدۡلٖ

مِّنكُمۡ

أَوۡ

ءَاخَرَانِ

مِنۡ

غَيۡرِكُمۡ

إِنۡ

أَنتُمۡ

ضَرَبۡتُمۡ

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

فَأَصَٰبَتۡكُم

مُّصِيبَةُ

ٱلۡمَوۡتِۚ

تَحۡبِسُونَهُمَا

مِنۢ

بَعۡدِ

ٱلصَّلَوٰةِ

فَيُقۡسِمَانِ

بِٱللَّهِ

إِنِ

ٱرۡتَبۡتُمۡ

لَا

نَشۡتَرِي

بِهِۦ

ثَمَنٗا

وَلَوۡ

كَانَ

ذَا

قُرۡبَىٰ

وَلَا

نَكۡتُمُ

شَهَٰدَةَ

ٱللَّهِ

إِنَّآ

إِذٗا

لَّمِنَ

ٱلۡأٓثِمِينَ

١٠٦

Әй мүміндер! Қашан сендерге өлім таяп, өсиет еткен сәтте, араларыңа өздеріңнен екі әділ кісі, немесе сендер жер жүзінде жолаушы жүріп өлім қайғысы келсе, өздеріңнен басқа екі айғақ болсын. (Сауда бабымен шамға барған бір Мұсылман өлерінде бұйымдарын екі Христиан жолдасына тапсырады. Бұлар Мединедегі мұрагерлеріне тапсырғанда, бір құнды нәрсесін алып қалады.) Егер бұл куәлерден күдіктенсеңдер, намаздан кейін екеуін тосып қоярсыңдар. Сонда екеуі: «Алланың атымен ант етеміз. Егер жақындарымыз болса да антымызды сатпаймыз, Алланың әмірі бойынша куәлікті жасырмаймыз. Егер жасырсақ, әлбетте күнәкар боламыз» деп ант ішеді.