یٰۤاَیُّهَا

الَّذِیْنَ

اٰمَنُوْا

شَهَادَةُ

بَیْنِكُمْ

اِذَا

حَضَرَ

اَحَدَكُمُ

الْمَوْتُ

حِیْنَ

الْوَصِیَّةِ

اثْنٰنِ

ذَوَا

عَدْلٍ

مِّنْكُمْ

اَوْ

اٰخَرٰنِ

مِنْ

غَیْرِكُمْ

اِنْ

اَنْتُمْ

ضَرَبْتُمْ

فِی

الْاَرْضِ

فَاَصَابَتْكُمْ

مُّصِیْبَةُ

الْمَوْتِ ؕ

تَحْبِسُوْنَهُمَا

مِنْ

بَعْدِ

الصَّلٰوةِ

فَیُقْسِمٰنِ

بِاللّٰهِ

اِنِ

ارْتَبْتُمْ

لَا

نَشْتَرِیْ

بِهٖ

ثَمَنًا

وَّلَوْ

كَانَ

ذَا

قُرْبٰی ۙ

وَلَا

نَكْتُمُ

شَهَادَةَ ۙ

اللّٰهِ

اِنَّاۤ

اِذًا

لَّمِنَ

الْاٰثِمِیْنَ

۟

  Эй касоне, ки имон овардаед ба Аллоҳ ва расули Ӯ ва ба шариати Ӯ амал кардаед, чун маргатон фаро расад, ба ҳангоми васият ду шахси одилро аз миёни худатон аз мусалмонон ба гувоҳӣ гиред ё аз ғайри мусалмонон, дар ҳолати набудани мусалмонон ва дар ҳолати зарурат. Ҳар гоҳ, ки дар сафар будед ва маргатон фаро расид, агар аз он ду гувоҳ шак доштед, нигоҳашон доред, то баъд аз намоз, (хусусан намози аср) он гоҳ ба Аллоҳ савганд хӯранд ва бигуянд: Мо савгандҳоямонро ба баҳои каме аз дунё иваз намекунем, ба гуноҳе, ки ба хотири ба даст овардани матоъе аз дунё савганди дурӯғ ёд кунем, ҳарчанд ба фоидаи хешовандамон бошад ва онро рӯпӯш накунем, агар онро пинҳон кунем, он вақт аз зумраи гунаҳкорон хоҳем буд.¹