حَتَّىٰٓ

إِذَا

بَلَغَ

مَغۡرِبَ

ٱلشَّمۡسِ

وَجَدَهَا

تَغۡرُبُ

فِي

عَيۡنٍ

حَمِئَةٖ

وَوَجَدَ

عِندَهَا

قَوۡمٗاۖ

قُلۡنَا

يَٰذَا

ٱلۡقَرۡنَيۡنِ

إِمَّآ

أَن

تُعَذِّبَ

وَإِمَّآ

أَن

تَتَّخِذَ

فِيهِمۡ

حُسۡنٗا

٨٦

Күн батыш тарапка жеткенде, күндүн кара баткактуу булак артына батып баратканын көрдү. Ал баткактын жанында бир элге жолукту. Биз: «Оо, Зулкарнайн, сен бул элди же азаптайсың же аларга жакшы мамиле жасайсың», – дедик.[1] ¹