وَأَمَّا

ٱلۡجِدَارُ

فَكَانَ

لِغُلَٰمَيۡنِ

يَتِيمَيۡنِ

فِي

ٱلۡمَدِينَةِ

وَكَانَ

تَحۡتَهُۥ

كَنزٞ

لَّهُمَا

وَكَانَ

أَبُوهُمَا

صَٰلِحٗا

فَأَرَادَ

رَبُّكَ

أَن

يَبۡلُغَآ

أَشُدَّهُمَا

وَيَسۡتَخۡرِجَا

كَنزَهُمَا

رَحۡمَةٗ

مِّن

رَّبِّكَۚ

وَمَا

فَعَلۡتُهُۥ

عَنۡ

أَمۡرِيۚ

ذَٰلِكَ

تَأۡوِيلُ

مَا

لَمۡ

تَسۡطِع

عَّلَيۡهِ

صَبۡرٗا

٨٢

Ва аммо он девор барои ба ду писарбачаи ятим дар он шаҳр буд ва зери он ганҷе буд, ки ба он ду тааллуқ дошт ва падарашон [низ] марде дурусткор буд; пас, Парвардигорат хост, ки онон ба ҳадди булуғ бирасанд ва ганҷи хешро [аз зери он девор] берун оваранд. Ин раҳмате аз ҷониби Парвардигори ту буд ва ман ин [корҳо]-ро худсарона накардам, ин буд тавзеҳ [ва далели] корҳое, ки натавонистӣ дар баробараш шикебоӣ кунӣ»