وَيَوۡمَ

يَقُولُ

نَادُواْ

شُرَكَآءِيَ

ٱلَّذِينَ

زَعَمۡتُمۡ

فَدَعَوۡهُمۡ

فَلَمۡ

يَسۡتَجِيبُواْ

لَهُمۡ

وَجَعَلۡنَا

بَيۡنَهُم

مَّوۡبِقٗا

٥٢

   Ва рӯзе, ки Аллоҳ таъоло мегӯяд: «Онҳоеро, ки мепиндоштед шарикони Мананд дар ибодат, садо кунед, то ин ки шуморо кӯмак кунанд». Садо кунанд ва шарикон ҷавоб надиҳанд. Он гоҳ ҳалокатгоҳро (ҷаҳаннам) миёнашон қарор диҳем.¹