وَإِذۡ

قُلۡنَا

لِلۡمَلَٰٓئِكَةِ

ٱسۡجُدُواْ

لِأٓدَمَ

فَسَجَدُوٓاْ

إِلَّآ

إِبۡلِيسَ

كَانَ

مِنَ

ٱلۡجِنِّ

فَفَسَقَ

عَنۡ

أَمۡرِ

رَبِّهِۦٓۗ

أَفَتَتَّخِذُونَهُۥ

وَذُرِّيَّتَهُۥٓ

أَوۡلِيَآءَ

مِن

دُونِي

وَهُمۡ

لَكُمۡ

عَدُوُّۢۚ

بِئۡسَ

لِلظَّٰلِمِينَ

بَدَلٗا

٥٠

   Ва он гоҳ, ки ба фариштагон гуфтем, ки одамро саҷда кунед,¹ ҳама саҷда карданд, магар Иблис, ки аз ҷин буд ва аз фармони Парвардигораш сар битофт. Эй мардум, оё шайтон ва фарзандонашро ба ҷои Ман ба дӯстӣ мегиред, ҳол он, ки душмани ашаддии шумоянд? Золимон чизи бадеро (яъне шайтонро сарпарасту корсози худ) ба ҷои Аллоҳ интихоб кардаанд.²