سَيَقُولُونَ

ثَلَٰثَةٞ

رَّابِعُهُمۡ

كَلۡبُهُمۡ

وَيَقُولُونَ

خَمۡسَةٞ

سَادِسُهُمۡ

كَلۡبُهُمۡ

رَجۡمَۢا

بِٱلۡغَيۡبِۖ

وَيَقُولُونَ

سَبۡعَةٞ

وَثَامِنُهُمۡ

كَلۡبُهُمۡۚ

قُل

رَّبِّيٓ

أَعۡلَمُ

بِعِدَّتِهِم

مَّا

يَعۡلَمُهُمۡ

إِلَّا

قَلِيلٞۗ

فَلَا

تُمَارِ

فِيهِمۡ

إِلَّا

مِرَآءٗ

ظَٰهِرٗا

وَلَا

تَسۡتَفۡتِ

فِيهِم

مِّنۡهُمۡ

أَحَدٗا

٢٢

Ҳали улар (яъни, Пайғамбар алайҳис-салоту вас-саломга замондош бўлган яҳудий ва насороларнинг айримлари ўша Асҳобул-Каҳфни): «Учтадир, тўртинчилари итларидир», десалар, айримлари: «Улар бешта бўлиб, олтинчилари итларидир», деб ғайбга тош отурлар (яъни, аниқ билмаган нарсалари ҳақида гап сотурлар). Яна: «Улар еттитадирлар, саккизинчилари итларидир», ҳам дейдилар. (Эй Муҳаммад алайҳис-салоту вас-салом), «Уларнинг саноқларини энг яхши биладиган зот Парвардигоримдир. Уларни жуда оз киши билур», денг. Бас, улар (яъни, замондош аҳли китоблар билан Асҳобул-Каҳф) хусусида (ўзингизга нозил бўлган ваҳий воситасида) очиқ мужодала — мунозара қилинг ва (Асҳобул-Каҳф) ҳақида уларнинг биронтасидан фатво — савол сўраманг!