وَرَبَطۡنَا

عَلَىٰ

قُلُوبِهِمۡ

إِذۡ

قَامُواْ

فَقَالُواْ

رَبُّنَا

رَبُّ

ٱلسَّمَٰوَٰتِ

وَٱلۡأَرۡضِ

لَن

نَّدۡعُوَاْ

مِن

دُونِهِۦٓ

إِلَٰهٗاۖ

لَّقَدۡ

قُلۡنَآ

إِذٗا

شَطَطًا

١٤

Nagpatibay Kami sa mga puso nila noong tumindig sila saka nagsabi:[2] “Ang Panginoon Namin ay ang Panginoon ng mga langit at lupa. Hindi kami mananalangin sa bukod pa sa Kanya bilang diyos [dahil] talaga ngang makapagsasabi Kami, samakatuwid, ng isang pagkalayu-layo [sa katotohanan].” ¹