وَءَاخَرِينَ

مِنۡهُمۡ

لَمَّا

يَلۡحَقُواْ

بِهِمۡۚ

وَهُوَ

ٱلۡعَزِيزُ

ٱلۡحَكِيمُ

٣

Ва низ ин паёмбар фиристода шудааст бар гурӯҳи дигаре аз онҳо, (аз фарзандони Одам), ки ҳанӯз бо онҳо напайвастаанд ва ба зудӣ дар оянда ба дунё хоҳанд омад. Ва Ӯст пирӯзманд бар ҳама чиз ва ҳаким дар гуфтор ва корҳояш!¹