فَإِذَا

قُضِيَتِ

ٱلصَّلَوٰةُ

فَٱنتَشِرُواْ

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

وَٱبۡتَغُواْ

مِن

فَضۡلِ

ٱللَّهِ

وَٱذۡكُرُواْ

ٱللَّهَ

كَثِيرٗا

لَّعَلَّكُمۡ

تُفۡلِحُونَ

١٠

   Пас чун хутбаро шунидед ва намоз ба охир расид, аз пайи ризқу рӯзӣ дар замин пароканда шавед ва аз ризқи Аллоҳ талаб кунед ва Аллоҳро бо дилу забон ва дар ҳама ҳол бисёр ёд кунед, бошад, ки дар дунёву охират растагор шавед!¹