وَّاَنَّا

لَمَسْنَا

السَّمَآءَ

فَوَجَدْنٰهَا

مُلِئَتْ

حَرَسًا

شَدِیْدًا

وَّشُهُبًا

۟ۙ

Ва мо гӯруҳи ҷинҳо талаб кардем ба осмон расиданро то бишнавем суханҳои аҳли осмонро, пас онро ёфтем пур аз фариштагони нигаҳбону қудратманд бо ситорагон, ки андохта мешавад ба он касеро, ки ба осмон наздик мешавад.¹