لِّنَفۡتِنَهُمۡ

فِيهِۚ

وَمَن

يُعۡرِضۡ

عَن

ذِكۡرِ

رَبِّهِۦ

يَسۡلُكۡهُ

عَذَابٗا

صَعَدٗا

١٧

   то онҳоро биёзмоем чи гуна неъматҳои Аллоҳро шукр мекунанд? Ва ҳар ки аз тоъати Парвардигораш ва гӯш кардани Қуръон ва амал кардан ба он рӯй гардонад, ӯро ба азобе сахт дарандозанд.¹