وَلِلَّهِ

مُلۡكُ

ٱلسَّمَٰوَٰتِ

وَٱلۡأَرۡضِۚ

وَيَوۡمَ

تَقُومُ

ٱلسَّاعَةُ

يَوۡمَئِذٖ

يَخۡسَرُ

ٱلۡمُبۡطِلُونَ

٢٧

      Аз они Аллоҳ аст фармонравоии ҳафт осмону замин ва касе дар мулк ва офариниш ва сазовори парастиш бо Ӯ шарик нест. Ва он рӯз, ки қиёмат барпо шавад, мурдаҳо аз қабрҳояшон барои ҳисобу китоб бархезанд ва аҳли ботил (кофирон) зиён хоҳанд кард.¹