أَفَرَءَيۡتَ

مَنِ

ٱتَّخَذَ

إِلَٰهَهُۥ

هَوَىٰهُ

وَأَضَلَّهُ

ٱللَّهُ

عَلَىٰ

عِلۡمٖ

وَخَتَمَ

عَلَىٰ

سَمۡعِهِۦ

وَقَلۡبِهِۦ

وَجَعَلَ

عَلَىٰ

بَصَرِهِۦ

غِشَٰوَةٗ

فَمَن

يَهۡدِيهِ

مِنۢ

بَعۡدِ

ٱللَّهِۚ

أَفَلَا

تَذَكَّرُونَ

٢٣

Оё дидаи касеро, ки ҳавову ҳавасашро чун маъбуди худ гирифт ва Аллоҳ бо вуҷуди огоҳӣ аз ҳаққу ботил, гумроҳаш кард ва бар гӯшу дилаш мӯҳр ниҳод то панду мавъизаеро нашунавад ва ҳидоятро дарк накунад ва бар дидагонаш парда афканд, то роҳи дурустро набинад? Агар Аллоҳ тавфиқу ҳидоят ба роҳи ҳақ накунад, чӣ касе ӯро ҳидоят хоҳад кард? (Эй мардум!) чаро панд намегиред, то ҳақиқати ҳолро бидонед?¹