وَإِذَا

مَسَّكُمُ

ٱلضُّرُّ

فِي

ٱلۡبَحۡرِ

ضَلَّ

مَن

تَدۡعُونَ

إِلَّآ

إِيَّاهُۖ

فَلَمَّا

نَجَّىٰكُمۡ

إِلَى

ٱلۡبَرِّ

أَعۡرَضۡتُمۡۚ

وَكَانَ

ٱلۡإِنسَٰنُ

كَفُورًا

٦٧

   Чун дар дарё ба шумо сахтӣ (ғарқ шудан) бирасад, ҳамаи онҳое, ки мепарастед, аз назаратон гум шаванд, ғайр аз Аллоҳ. Ва чун дуои шуморо қабул кунад ба соҳили наҷот бирасонад, аз тоати Ӯ рӯй мегардонед, зеро одамӣ як махлуқи бисёр носипос аст!¹