وَإِذۡ

قُلۡنَا

لَكَ

إِنَّ

رَبَّكَ

أَحَاطَ

بِٱلنَّاسِۚ

وَمَا

جَعَلۡنَا

ٱلرُّءۡيَا

ٱلَّتِيٓ

أَرَيۡنَٰكَ

إِلَّا

فِتۡنَةٗ

لِّلنَّاسِ

وَٱلشَّجَرَةَ

ٱلۡمَلۡعُونَةَ

فِي

ٱلۡقُرۡءَانِۚ

وَنُخَوِّفُهُمۡ

فَمَا

يَزِيدُهُمۡ

إِلَّا

طُغۡيَٰنٗا

كَبِيرٗا

٦٠

   Ва ба ёд ор эй Расул, он гоҳ ки туро гуфтем: Парвардигорат бар ҳамаи мардум огоҳии комил дорад ва он дидореро, ки дар шаби Меъроҷ барои ту муяссар кардем ва қиссаи дарахти малъун,¹ ки дар Қуръон омадааст, ба ҷуз озмойиш барои мардум чизи дигар набуд. Мо мардумро метарсонем, вале танҳо боз куфру саркашияшон афзуда мешавад.