وَّجَعَلْنَا

عَلٰی

قُلُوْبِهِمْ

اَكِنَّةً

اَنْ

یَّفْقَهُوْهُ

وَفِیْۤ

اٰذَانِهِمْ

وَقْرًا ؕ

وَاِذَا

ذَكَرْتَ

رَبَّكَ

فِی

الْقُرْاٰنِ

وَحْدَهٗ

وَلَّوْا

عَلٰۤی

اَدْبَارِهِمْ

نُفُوْرًا

۟

Үзләре шуны ихтыяр иткәннәре өчен Коръәнне аңламасыннар өчен күңелләрен пәрдәләдек вә колакларын саңгырау кыйлдык, әгәр син Раббыңны Ул – ялгыз гына дип, Коръәндә зекер итсәң, ул мөшрикләр, нәфрәтләнеп, артка әйләнәләр.