تُسَبِّحُ

لَهُ

ٱلسَّمَٰوَٰتُ

ٱلسَّبۡعُ

وَٱلۡأَرۡضُ

وَمَن

فِيهِنَّۚ

وَإِن

مِّن

شَيۡءٍ

إِلَّا

يُسَبِّحُ

بِحَمۡدِهِۦ

وَلَٰكِن

لَّا

تَفۡقَهُونَ

تَسۡبِيحَهُمۡۚ

إِنَّهُۥ

كَانَ

حَلِيمًا

غَفُورٗا

٤٤

   Ҳафт осмону замин ва ҳар чӣ дар миёни инҳост аз махлуқоташ Ӯро ба покӣ ёд мекунанд ва мавҷудоте нест, магар он ки бо ситойиш Ӯро ба покӣ ёд мекунанд, вале шумо (эй одамон) ёд кардани онҳоро намефаҳмед. Ӯ, бурдбор ва омурзанда аст.