وَلَا

تَقۡرَبُواْ

مَالَ

ٱلۡيَتِيمِ

إِلَّا

بِٱلَّتِي

هِيَ

أَحۡسَنُ

حَتَّىٰ

يَبۡلُغَ

أَشُدَّهُۥۚ

وَأَوۡفُواْ

بِٱلۡعَهۡدِۖ

إِنَّ

ٱلۡعَهۡدَ

كَانَ

مَسۡـُٔولٗا

٣٤

    Ва ба моли ятим наздик нашавед, магар ба равише, ки некӯтар аст, то ин ки ятим ба даврони камол бирасад ва ба аҳд ва паймони худ вафо кунед, зеро аз аҳду паймони худ пурсида мешавед.¹