وَلَا

تَقۡتُلُوٓاْ

أَوۡلَٰدَكُمۡ

خَشۡيَةَ

إِمۡلَٰقٖۖ

نَّحۡنُ

نَرۡزُقُهُمۡ

وَإِيَّاكُمۡۚ

إِنَّ

قَتۡلَهُمۡ

كَانَ

خِطۡـٔٗا

كَبِيرٗا

٣١

   Ва ҳар вақте ки донистед, ки ризқ аз ҷониби Аллоҳ аст пас, - эй одамон, - фарзандони худро аз бими тангдастӣ накушед. Мо, ҳам шуморо рӯзӣ медиҳем ва ҳам онҳоро.¹ Албатта, куштани онҳо гуноҳи бузургест.