وَٱخۡفِضۡ

لَهُمَا

جَنَاحَ

ٱلذُّلِّ

مِنَ

ٱلرَّحۡمَةِ

وَقُل

رَّبِّ

ٱرۡحَمۡهُمَا

كَمَا

رَبَّيَانِي

صَغِيرٗا

٢٤

   Дар баробарашон аз рӯи меҳрубонӣ бозуи хоксориро паст кун (на аз рӯи тарс ва на аз барои умедвории онҳо) ва бигӯ: «Эй Парвардигори ман, ҳамчунон ки маро дар хурдӣ парвариш доданд, бар онҳо раҳмат овар» (ҳам дар ҳаёт ва ҳам баъд аз ҳаёташон).¹