وَإِذَآ

أَرَدۡنَآ

أَن

نُّهۡلِكَ

قَرۡيَةً

أَمَرۡنَا

مُتۡرَفِيهَا

فَفَسَقُواْ

فِيهَا

فَحَقَّ

عَلَيۡهَا

ٱلۡقَوۡلُ

فَدَمَّرۡنَٰهَا

تَدۡمِيرٗا

١٦

Qachon bir shaharni halok etishni istasak, uning maishatparastlarini (itoatga) amr qilamiz, bas, ular u(shahar)da fisq qilurlar. Shunda unga «so`z» haq bo`lur. Bas, Biz u(shahar)ni mutlaqo vayron qilurmiz.¹