مَنِ

اهْتَدٰی

فَاِنَّمَا

یَهْتَدِیْ

لِنَفْسِهٖ ۚ

وَمَنْ

ضَلَّ

فَاِنَّمَا

یَضِلُّ

عَلَیْهَا ؕ

وَلَا

تَزِرُ

وَازِرَةٌ

وِّزْرَ

اُخْرٰی ؕ

وَمَا

كُنَّا

مُعَذِّبِیْنَ

حَتّٰی

نَبْعَثَ

رَسُوْلًا

۟

   Ҳар ки роҳи ҳақро дарёбад сипас он роҳи ҳақро пайравӣ намояд фоидаи он танҳо бар худи ӯ мерасад ва ҳар ки аз роҳи ҳақ гумроҳ гардад ва роҳи залолатро пайравӣ намояд, зиёни он танҳо бар худи ӯ бозмегардад ва ҳеҷ кас бори гуноҳони дигареро бар худ набардорад ва Мо ҳеҷ қавмеро азоб намекунем то он гоҳ ки паёмбаре бифиристем.¹