ٱقۡرَأۡ

كِتَٰبَكَ

كَفَىٰ

بِنَفۡسِكَ

ٱلۡيَوۡمَ

عَلَيۡكَ

حَسِيبٗا

١٤

ئه‌وسا پێی ده‌وترێت: ده‌ی نامه‌ی کرده‌وه‌کانت بخوێنه‌ره‌وه و ته‌ماشای بکه‌، ئه‌مڕۆ هه‌ر خۆت بڕیار بده‌و حساب بۆ خۆت بکه (شایسته‌ی چ جۆره پاداشتێکیت؟!)