ٱقۡرَأۡ

كِتَٰبَكَ

كَفَىٰ

بِنَفۡسِكَ

ٱلۡيَوۡمَ

عَلَيۡكَ

حَسِيبٗا

١٤

   Дар он рӯз ба ӯ гуфта мешавад: «Бихон номаи аъмолҳое, ки дар дунё карда будӣ. Имрӯз ту худ барои ҳисоб кардани амалҳоят басандаӣ!»¹