قُلِ

ٱدۡعُواْ

ٱللَّهَ

أَوِ

ٱدۡعُواْ

ٱلرَّحۡمَٰنَۖ

أَيّٗا

مَّا

تَدۡعُواْ

فَلَهُ

ٱلۡأَسۡمَآءُ

ٱلۡحُسۡنَىٰۚ

وَلَا

تَجۡهَرۡ

بِصَلَاتِكَ

وَلَا

تُخَافِتۡ

بِهَا

وَٱبۡتَغِ

بَيۡنَ

ذَٰلِكَ

سَبِيلٗا

١١٠

(Эй Муҳаммад алайҳис-салоту вас-салом), айтинг: «Аллоҳ, деб чорлангиз, ёки Раҳмон — Меҳрибон, деб чорлангиз. Қандай чорласангизлар-да (жоиздир). Зеро, У зотнинг гўзал исмлари бордир». (Эй Муҳаммад алайҳис-салоту вас-салом), сиз намозингизни жуда жаҳрий (баланд овозда, ошкора) ҳам қилиб юборманг (токи, мушриклар эшитиб, Қуръонни ҳақорат қилмасинлар) ва ўта махфий ҳам қилиб юборманг (токи, саҳобаларингиз тинглаб-фойдалансинлар). Шуларнинг (яъни, жаҳрийлик билан махфийлик) ўртасидаги йўлни тутинг!