وَقُلۡنَا

مِنۢ

بَعۡدِهِۦ

لِبَنِيٓ

إِسۡرَٰٓءِيلَ

ٱسۡكُنُواْ

ٱلۡأَرۡضَ

فَإِذَا

جَآءَ

وَعۡدُ

ٱلۡأٓخِرَةِ

جِئۡنَا

بِكُمۡ

لَفِيفٗا

١٠٤

Ва пас аз Фиръавн ва лашкараш ба банӣ Исроил гуфтем: «Дар он сарзамини Шом сокин шавед ва чун ваъдаи охират расад, ҳамаи шуморо бо ҳам зиндаву ҷамъ мекунем».¹