15. Surah Al-Hijr, Dari Translation

چه بسا کافران (در روز قیامت) آرزو کنند که کاش مسلمان بودند.

(اکنون) بگذار آنها را تا بخورند و (چند روزی از لذتها) برخوردار شوند و آرزو(ها) آنها را غافل سازد، پس به زودی خواهند دانست.

و ما هیچ (اهل) قریه‌ای را هلاک نکردیم مگر آنکه (برای هلاکت آنها) اجل نوشتۀ معلوم بود.

و هیچ امتی از اجل خود نه پیش می‌افتد و نه پس می‌مانند.

و (مشرکین به طور تمسخر و انکار) گفتند: ای کسی که قرآن بر او نازل شده است! یقینا تو دیوانه هستی.

(اگر هوشیار باشی) و اگر از راستگویان هستی چرا فرشتگان را به نزد ما نمی‌آوری؟

(در جواب بگو:) ما فرشته‌ها را جز به حق فرو نمی‌فرستیم و آنگاه (پس از فرود آمدن فرشته‌ها) به آنها مهلت داده نمی‌شود.

بی‌گمان ما خود قرآن را نازل کرده‌ایم لذا ما خود نگهبان آن هستیم.

(این رویۀ مشرکین تنها با تو نیست) و البته پیش از تو نیز در مردم‌های پیشین، پیغمبرانی فرستادیم (و ایشان نیز تکذیب شدند).

و هیچ رسولی نزد ایشان نیامد مگر اینکه او را مسخره می‌کردند.

این چنین آن (استهزاء) را در دل‌های مجرمان داخل می‌گردانیم.

که به آن ایمان نمی‌آورند و البته راه و رسم (تکذیب نمودن کافران باز آمدن عذاب الهی) در پیشینان گذشته است.

و اگر بر آنها دروازه‌ای از آسمان باز کنیم، پس همیشه در آن بالا می‌رفتند.

حتما می‌گفتند: ما چشم بندی شده‌ایم، بلکه گروهی جادو شده هستیم.

و بدون شک ما در آسمان برجهای آفریدیم و آن را برای بینندگان زینت دادیم.

و آن را از هر شیطان رانده شده محفوظ و مصون داشتیم.

به جز شیطانی که دزدیده گوش دهد که شهاب درخشان در پی او می‌افتند.

و زمین را هموار کردیم و در آن کوه‌های محکم نهادیم و از هر چیز به اندازۀ معين و بطور سنجیده رویانیدیم.

و برای شما در زمین اسباب معیشت قرار دادیم و برای کسانی که شما روزی دهندۀ آنها نیستید.

و هیچ چیزی نیست مگر اینکه خزانه‌های آن پیش ماست و (لیکن) آن را جز به اندازۀ معین نازل نمی‌کنیم.

و بادها را باردار کنندۀ ابر فرستادیم پس از آسمان آب باراندیم و آن را به شما نوشانیدیم و شما ذخیره کنندۀ آن نیستید.

و يقينا ما هستیم که زندگی می‌بخشیم و ما می‌میرانیم و ما وارث نعمت‌های روی زمین هستیم.

و البته ما (حال) گذشته گان شما را دانسته‌ایم (که چه عمل داشتند) و البته ما آیندگان شما را دانسته‌ایم (که چه عمل خواهند کرد).

و البته پروردگار تو آنان را (در روز قيامت) محشور می‌کند چون او باحکمت داناست.

و البته انسان را از گِل خشک از قسم لای سیاه بوی گرفته آفریدیم.

و جن را پیش از آدم از آتش سوزان آفریدیم.

و یادآور شو چون پروردگارت به فرشته‌ها گفت: که من بشری را از گِل خشک از قسم لای سیاه بوی گرفته خواهم آفرید.

پس هرگاه (صورت و جسد) آن را برابر کردم و در آن از روح آفریدۀ خود دمیدم پس (شما فرشته‌ها) پیش او به سجده بیفتید.

پس فرشته‌ها همه یکجا سجده کردند.

مگر ابلیس که ابا ورزید از اینکه با سجده کنندگان باشد.

الله فرمود: ای ابلیس! تو را چه شده است که همراه سجده کنندگان نیستی؟!

ابلیس گفت: من آن نیستم که برای بشری که او را از گل خشک از قسم گل سیاه بوی گرفته آفریدی، سجده کنم.

الله فرمود: پس بیرون شو از آنجا (از آن مقام والا) بی‌گمان تو رانده شده‌ای.

و يقينا تا روز جزا بر تو لعنت (دوری از رحمت الله) است.

ابلیس گفت: ای پروردگار! مرا تا روزی که مردم برانگیخته می‌شوند، مهلت ده.

الله فرمود: همانا تو از جملۀ مهلت داده شده گانی.

تا روز وقت (مقرر و) معلوم.

(باز) ابلیس گفت: ای پروردگارم! به سبب اینکه مرا گمراه نمودی (چون از فرمان تو سرکشی کردم، پس گناهان را) در زمین برایشان زیبا جلوه می‌دهم و همگی آنان را گمراه می‌نمایم.

به جز بندگان خالص تو از جملۀ آنان را (که بر آنها مسلط نمی‌توان شد).

الله (در جواب) فرمود: این (دین اسلام) راهی است راست که بر من می‌رسد.

البته تو بر بندگان (خالص ) من سلطه نداری مگر گمراهانی که از تو پیروی می‌کنند.

و البته وعده گاه همۀ آنها دوزخ است.

برای آن هفت در است و برای هر دری از آنان بخشی معین است.

البته پرهیزگاران در باغها و چشمه سارها‌اند.

(به ایشان گفته می‌شود) در آن با سلامتی و امنیت در آیید.

و کینه‌ای را که در سینه‌های آنان است بیرون می‌کشیم (و) برادرانه بر تختها روبروی هم می‌نشینند.

در آن جا رنجی به آنان نمی‌رسد، و از آنجا بیرون شدنی نیستند.

بندگان مرا آگاه ساز که منم آمرزندۀ مهربان.