وَقَالُواْ

يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِي

نُزِّلَ

عَلَيۡهِ

ٱلذِّكۡرُ

إِنَّكَ

لَمَجۡنُونٞ

٦

       Ва (ба Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам масхараомезона) гуфтанд: «Эй марде, ки Қуръон ба ту нозил шуда, ҳаққо, ки ту девонаи! (Ба муҷарради сухани ту мо аз пайравии падаронамон рӯй барнаметобем).¹