قَالَ

لَمۡ

أَكُن

لِّأَسۡجُدَ

لِبَشَرٍ

خَلَقۡتَهُۥ

مِن

صَلۡصَٰلٖ

مِّنۡ

حَمَإٖ

مَّسۡنُونٖ

٣٣

   Иблис кибр ва ҳасади худро зоҳир карда гуфт: «Ман барои башаре, ки аз гили хушк, аз лойи сиёҳи мутағайир офаридаӣ, саҷда намекунам».¹