وَالَّذِیْنَ

تَبَوَّؤُ

الدَّارَ

وَالْاِیْمَانَ

مِنْ

قَبْلِهِمْ

یُحِبُّوْنَ

مَنْ

هَاجَرَ

اِلَیْهِمْ

وَلَا

یَجِدُوْنَ

فِیْ

صُدُوْرِهِمْ

حَاجَةً

مِّمَّاۤ

اُوْتُوْا

وَیُؤْثِرُوْنَ

عَلٰۤی

اَنْفُسِهِمْ

وَلَوْ

كَانَ

بِهِمْ

خَصَاصَةٌ ۫ؕ

وَمَنْ

یُّوْقَ

شُحَّ

نَفْسِهٖ

فَاُولٰٓىِٕكَ

هُمُ

الْمُفْلِحُوْنَ

۟ۚ

Дәхи ул табыш малы, Мәккәдән Мәдинәгә күчеп баручы мүһаҗирләр өчен йортларын хәзерләп торучы Әнсарларгадыр, дәхи алар иманны кабул иттеләр мүһаҗирләр Мәдинәгә килмәс борын, ул ансарлар үзләренә Мәккәдән күчеп килгән мүһаҗирләрне сөяләр, вә алар тапмаслар күңелләрендә ачуны вә хөседне мүһаҗирләргә табыш малы бирелгән өчен, ягъни пәйгамбәр әлеге яһүд авылыннан алынган табыш малын мүһаҗирләргә генә бүлеп бирде, аның өчен Әнсарларның кәефе кимеде, вә мүһаҗирләргә үзләренең өсләренә йөкләп бүлгән малларын уртаклашалар, гәрчә ул заманада ачлык сәбәбле аларга биргән нәрсәләргә үзләре мохтаҗ булсалар да. Берәү нәфесенең бик саранлыгыннан сакланылса, ягъни бирәсе малны бирмәүдән вә тиешсез малны кешедән алудан сакланса, андый кешеләр ахирәттә өстенлек тапкан кешеләрдер.