وَٱلَّذِينَ

تَبَوَّءُو

ٱلدَّارَ

وَٱلۡإِيمَٰنَ

مِن

قَبۡلِهِمۡ

يُحِبُّونَ

مَنۡ

هَاجَرَ

إِلَيۡهِمۡ

وَلَا

يَجِدُونَ

فِي

صُدُورِهِمۡ

حَاجَةٗ

مِّمَّآ

أُوتُواْ

وَيُؤۡثِرُونَ

عَلَىٰٓ

أَنفُسِهِمۡ

وَلَوۡ

كَانَ

بِهِمۡ

خَصَاصَةٞۚ

وَمَن

يُوقَ

شُحَّ

نَفۡسِهِۦ

فَأُوْلَٰٓئِكَ

هُمُ

ٱلۡمُفۡلِحُونَ

٩

Onlardan (mühacirlərdən) öncə (Mədinədə) yurd salmış, (sonra da) iman gətirmiş kimsələr (ənsarlar) öz yanlarına hicrət edənləri sevər, onlara verdiklərinə görə qəlblərində peşmançılıq hissi duymaz, özləri ehtiyac içində olsalar belə, onları özlərindən üstün tutarlar. Nəfsinin tamahından qorunan kimsələr nicat tapanlardır.