وَالَّذِیْنَ

تَبَوَّؤُ

الدَّارَ

وَالْاِیْمَانَ

مِنْ

قَبْلِهِمْ

یُحِبُّوْنَ

مَنْ

هَاجَرَ

اِلَیْهِمْ

وَلَا

یَجِدُوْنَ

فِیْ

صُدُوْرِهِمْ

حَاجَةً

مِّمَّاۤ

اُوْتُوْا

وَیُؤْثِرُوْنَ

عَلٰۤی

اَنْفُسِهِمْ

وَلَوْ

كَانَ

بِهِمْ

خَصَاصَةٌ ۫ؕ

وَمَنْ

یُّوْقَ

شُحَّ

نَفْسِهٖ

فَاُولٰٓىِٕكَ

هُمُ

الْمُفْلِحُوْنَ

۟ۚ

Àwọn tó ń gbé nínú ìlú Mọdīnah, tí wọ́n sì ní ìgbàgbọ́ òdodo ṣíwájú wọn,[1] wọ́n nífẹ̀ẹ́ àwọn tó fi ìlú Mọkkah sílẹ̀ wá sí ọ̀dọ̀ wọn (ní ìlú Mọdīnah). Wọn kò sì ní bùkátà kan nínú igbá-àyà wọn sí n̄ǹkan tí wọ́n bá fún wọn. Wọ́n sì ń gbé àjùlọ fún wọn lórí ẹ̀mí ara wọn, kódà kí ó jẹ́ pé àwọn gan-an ní bùkátà (sí ohun tí wọ́n fún wọn). Ẹnikẹ́ni tí A bá ṣọ́ níbi ahun àti ọ̀kánjúà inú ẹ̀mí rẹ̀, àwọn wọ̀nyẹn gan-an ni olùjèrè. ¹