هُوَ

ٱلَّذِيٓ

أَخۡرَجَ

ٱلَّذِينَ

كَفَرُواْ

مِنۡ

أَهۡلِ

ٱلۡكِتَٰبِ

مِن

دِيَٰرِهِمۡ

لِأَوَّلِ

ٱلۡحَشۡرِۚ

مَا

ظَنَنتُمۡ

أَن

يَخۡرُجُواْۖ

وَظَنُّوٓاْ

أَنَّهُم

مَّانِعَتُهُمۡ

حُصُونُهُم

مِّنَ

ٱللَّهِ

فَأَتَىٰهُمُ

ٱللَّهُ

مِنۡ

حَيۡثُ

لَمۡ

يَحۡتَسِبُواْۖ

وَقَذَفَ

فِي

قُلُوبِهِمُ

ٱلرُّعۡبَۚ

يُخۡرِبُونَ

بُيُوتَهُم

بِأَيۡدِيهِمۡ

وَأَيۡدِي

ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

فَٱعۡتَبِرُواْ

يَٰٓأُوْلِي

ٱلۡأَبۡصَٰرِ

٢

Ӯст он Худое, ки нахустин бор касоне аз аҳли китобро, ки кофирон буданд, аз хонаҳояшон берун ронд ва шумо намепиндоштед, ки берун раванд. Онҳо низ мепиндоштанд қалъаҳояшонро тавони он хаст, ки дар баробари Худо нигаҳдораон бошад, Худо аз сӯе, ки гумонашро намекарданд, бар онҳо азоб овард ва дар дилашон тарс андохт, чунон ки хонаҳои худро ба дасти худ ва ба дасти мӯъминон хароб мекарданд. Пас, эй соҳибақлҳо ибрат бигиред!