هُوَ

ٱلَّذِيٓ

أَخۡرَجَ

ٱلَّذِينَ

كَفَرُواْ

مِنۡ

أَهۡلِ

ٱلۡكِتَٰبِ

مِن

دِيَٰرِهِمۡ

لِأَوَّلِ

ٱلۡحَشۡرِۚ

مَا

ظَنَنتُمۡ

أَن

يَخۡرُجُواْۖ

وَظَنُّوٓاْ

أَنَّهُم

مَّانِعَتُهُمۡ

حُصُونُهُم

مِّنَ

ٱللَّهِ

فَأَتَىٰهُمُ

ٱللَّهُ

مِنۡ

حَيۡثُ

لَمۡ

يَحۡتَسِبُواْۖ

وَقَذَفَ

فِي

قُلُوبِهِمُ

ٱلرُّعۡبَۚ

يُخۡرِبُونَ

بُيُوتَهُم

بِأَيۡدِيهِمۡ

وَأَيۡدِي

ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

فَٱعۡتَبِرُواْ

يَٰٓأُوْلِي

ٱلۡأَبۡصَٰرِ

٢

Ӯст, ки касоне аз аҳли китобро, ки кофир шуданд, бо нахустин бархӯрд [ва гирдоварии лашкар] аз диёрашон берун ронд. Гумон намекардед, ки онҳо хориҷ шуданд ва худашон [низ] гумон мекарданд, ки дижҳо [-и муҳкам]а-шон онҳоро аз [азоби] Аллоҳ таоло монеъ мешавад; пас, [азоби] Аллоҳ таоло аз ҷойе, ки гумон намекарданд, ба суроғашон омад ва дар дилҳояшон тарсу ваҳшат афканд, [ба гунае ки] хонаҳои худро бо дасти худ ва бо дасти муъминон вайрон мекарданд; пас, эй соҳибони биниш, ибрат гиред