69. Surah Al-Haqqah, Thai Translation

[2] สิ่งที่จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอนนั้นคืออะไร

[3] และอันใดเล่าทำให้เจ้ารู้ได้ว่า สิ่งที่จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอนนั้นคืออะไร

[4] พวกซะมูดและพวกอ๊าดได้ปฏิเสธวันกิยามะฮฺ

[5] ส่วนพวกซะมูด ถูกทำลายด้วยเสียงกัมปนาทที่น่ากลัว

[6] ส่วนพวกอ๊าดถูกทำลายด้วยลมพายุที่หนาวเหน็บ และเสียงดังก้อง

[7] พระองค์ทรงให้อภัยนั้นเกิดขึ้นแก่พวกเขา เจ็ดคืนกับแปดวันต่อเนื่องกัน แล้วเจ้าจะเห็นหมู่ชนนั้นนอนตายอยู่เช่นนั้น ประหนึ่งต้นอินทผลัมที่กลางล้มระเนระนาด

[8] แล้วเจ้าเห็นอะไรบ้างหลงเหลือสำหรับพวกเขา

[9] ฟิรเอาน์และพวกก่อนหน้าเขา และพวกมุอฺตะฟิกาต (เมืองของพวกลูฏซึ่งถูกพลิกแผ่นดิน) ได้กระทำความผิด

[10] พวกเขาได้ฝ่าฝืนต่อรอซูลแห่งพระเจ้าของพวกเขา ดังนั้นพระองค์จึงทรงลงโทษพวกเขาอย่างหนัก

[11] เมื่อน้ำท่วมสูงขึ้น แท้จริงเราได้บรรทุกพวกเจ้าไว้ในเรือของนูหฺ

[12] เพื่อเราจักได้ทำให้มันเป็นเครื่องเตือนสติแก่พวกเจ้า และหูที่สำเหนียกจะได้จดจำมันไว้อย่างแม่นยำ

[13] ครั้นเมื่อเสียงเป่าครั้งแรกถูกเป่าขึ้นโดยสังข์ (เป็นสัญญาณแจ้งให้ทราบถึงวันกิยามะฮฺ)

[14] แผ่นดินและเทือกเขาจะถูกยกขึ้น แล้วมันทั้งสองจะถูกกระแทกกันแตกกระจายเป็นผุยผง

[15] ในวันนั้นวันกิยามะฮฺก็จะเกิดขึ้น

[16] และชั้นฟ้าก็จะแยกออก แล้วมันก็จะอ่อนกำลังลงอย่างไม่เป็นระเบียบในวันนั้น

[17] และมะลักก็จะปรากฏอยู่บนเวหา และ (มลาอิกะฮฺ) จำนวนแปดท่านจะทูนบังลังก์แห่งพระเจ้าของเจ้าไว้เบื้องบนพวกเขาในวันนั้น

[18] วันนั้นพวกเจ้าจะถูกนำมาอยู่ต่อหน้าพระองค์ ไม่มีความลับอันใดจะถูกปิดบังแก่พวกเจ้า

[19] ส่วนผู้ที่บันทึกของเขาถูกนำมายื่นให้ทางเบื้องขวาของเขา เขาจะกล่าวว่า มาอ่านบันทึกของฉันซิ

[20] ความจริงฉันนึกทีเดียวว่าฉันจะได้พบบัญชีของฉัน

[21] แล้วเขาจะมีความเป็นอยู่อย่างสุขสำราญ

[22] ในสวนสวรรค์อันสูงส่ง

[23] การเด็ดผลไม้ของมันอยู่แค่เอื้อมมือ

[24] พวกเจ้าจงกิน จงดื่ม อย่างเกษมสำราญ เพราะสิ่งที่พวกเจ้าได้ปฏิบัติไว้ในวันเวลาที่ได้ผ่านมา

[25] ส่วนผู้ที่บันทึกของเขาถูกนำมายื่นให้ทางเบื้องซ้ายของเขา เขาจะกล่าวว่า ฉันภาวนาที่จะไม่ให้บันทึกของฉันถูกนำมายื่น

[26] และไม่รู้เสียเลยว่าบัญชีของฉันจะเป็นเช่นใด

[27] โอ้ หากว่าความตายได้เกิดขึ้นเสียก็จะดี

[28] ทรัพย์สมบัติของฉันไม่ได้คุ้มกันแก่ฉันเลย

[29] อำนาจของฉันก็ได้สูญสิ้นไปจากฉันแล้ว

[30] (จะมีคำบัญชาแก่มลาอิกะฮฺว่า) จงนำเขาไป แล้วจำตรวนเสีย

[31] แล้วโยนเขาเข้ากองไฟนรก

[32] แล้วล่ามโซ่เขา ซึ่งความยาวของมันเจ็ดสิบศอก

[33] แท้จริงเขามิได้ศรัทธา ต่ออัลลอฮฺผู้ยิ่งใหญ่

[34] และเขามิได้ส่งเสริมให้อาหารแก่คนขัดสน

[35] ดังนั้น วันนี้เขาจะไม่มีมิตรสนิท ณ ที่นี้

[36] และไม่มีอาหารอย่างใด นอกจากน้ำหนองที่ไหลมาจากแผลของชาวนรก

[37] ไม่มีผู้ใดกินมัน นอกจากบรรดาผู้กระทำความผิด

[38] เปล่าเลย ข้าขอสาบานต่อสิ่งที่พวกเจ้ามองเห็น

[39] และสิ่งที่พวกเจ้ามองไม่เห็น

[40] แท้จริงอัลกุรอานนั้นคือคำกล่าวของรอซูลผู้ทรงเกียรติ

[41] และมิใช่คำกล่าวของนักกวี ส่วนน้อยเท่านั้นที่พวกเจ้าศรัทธา

[42] และไม่ใช่คำกล่าวของนักพยากรณ์ส่วนน้อยเท่านั้นที่พวกเจ้าใคร่ครวญ

[43] เป็นการประทานมาจากพระเจ้าแห่งสากลโลก

[44] และหากเขา (มุฮัมมัด) เสกสรรกล่าวคำเท็จบางคำแก่เราแล้ว

[45] เราก็จะจับเขาด้วยความมั่นคง

[46] แล้วเราก็จะตัดเส้นชีวิตให้ขาดไปจากเขา

[47] ดังนั้นจะไม่มีผู้ใดในหมู่พวกเจ้าเป็นผู้คุ้มกันเขาได้

[48] และแท้จริงอัลกุรอานนั้นเป็นข้อเตือนสติแก่บรรดาผู้ยำเกรง

[49] และแท้จริงเรารู้อย่างแน่นอนว่ามีบรรดาผู้ปฏิเสธอัลกุรอานในหมู่พวกเจ้า

[50] และแท้จริงอัลกุรอานนั้น เป็นการเศร้าโศกเสียใจแก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา

[51] และแท้จริงอัลกุรอานนั้นคือความจริงอันเที่ยงแท้แน่นอน

[52] ดังนั้นเจ้าจงให้ความบริสุทธิ์ด้วยพระนามแห่งพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่