وَأَذِّن

فِي

ٱلنَّاسِ

بِٱلۡحَجِّ

يَأۡتُوكَ

رِجَالٗا

وَعَلَىٰ

كُلِّ

ضَامِرٖ

يَأۡتِينَ

مِن

كُلِّ

فَجٍّ

عَمِيقٖ

٢٧

   Ва эй Иброҳим, мардумро ба воҷиб будани ҳаҷ даъват кун, то пиёда ё савор бар шутурони лоғар, ки асари заҳмати сафар онҳоро хаста кардааст, аз роҳҳои дур назди ту биёянд.