إِنَّ

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

وَٱلَّذِينَ

هَادُواْ

وَٱلصَّٰبِـِٔينَ

وَٱلنَّصَٰرَىٰ

وَٱلۡمَجُوسَ

وَٱلَّذِينَ

أَشۡرَكُوٓاْ

إِنَّ

ٱللَّهَ

يَفۡصِلُ

بَيۡنَهُمۡ

يَوۡمَ

ٱلۡقِيَٰمَةِۚ

إِنَّ

ٱللَّهَ

عَلَىٰ

كُلِّ

شَيۡءٖ

شَهِيدٌ

١٧

   Аллоҳ миёни онон, ки имон ба Аллоҳ ва расулаш овардаанд ва онон, ки дини яҳуд ё собиён,¹ ё насоро, ё маҷусият (оташпарастӣ)-ро баргузидаанд ва онон, ки мушрик шудаанд, дар рӯзи қиёмат ҳукм мекунад ва мӯъминонро ба ҷаннат ва кофиронро ба дӯзах медарорад. Бегумон Аллоҳ бар ҳама чиз огоҳ аст! Ва ҳар якро мувофиқи аъмолаш ҷазои муносиб медиҳад²