ثُمَّ

قَفَّيۡنَا

عَلَىٰٓ

ءَاثَٰرِهِم

بِرُسُلِنَا

وَقَفَّيۡنَا

بِعِيسَى

ٱبۡنِ

مَرۡيَمَ

وَءَاتَيۡنَٰهُ

ٱلۡإِنجِيلَۖ

وَجَعَلۡنَا

فِي

قُلُوبِ

ٱلَّذِينَ

ٱتَّبَعُوهُ

رَأۡفَةٗ

وَرَحۡمَةٗۚ

وَرَهۡبَانِيَّةً

ٱبۡتَدَعُوهَا

مَا

كَتَبۡنَٰهَا

عَلَيۡهِمۡ

إِلَّا

ٱبۡتِغَآءَ

رِضۡوَٰنِ

ٱللَّهِ

فَمَا

رَعَوۡهَا

حَقَّ

رِعَايَتِهَاۖ

فَـَٔاتَيۡنَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

مِنۡهُمۡ

أَجۡرَهُمۡۖ

وَكَثِيرٞ

مِّنۡهُمۡ

فَٰسِقُونَ

٢٧

Сипас ба дунболи онон паёмбарони дигарамонро [мабъус кардем] ва сипас Исо писари Марямро фиристодем ва Инҷилро ба ӯ ато намудем ва дар дили пайравонаш раъфат ва меҳрубонӣ ниҳодем, вале [дунёгурезӣ ва] раҳбониятеро, ки бидъат ниҳоданд, Мо бар онон муқаррар надоштем ва ҳарчанд ҳадафашон ҷалби хушнудии илоҳӣ буд, вале ҳаққи онро [чунонки бояд] риоят накарданд. Аз ин рӯ, Мо ба афроде аз эшон, ки имон оварданд, подошашонро ато кардем, вале бисёре аз онон [ба бероҳа рафтанд ва] нофармон буданд