ثُمَّ

قَفَّيۡنَا

عَلَىٰٓ

ءَاثَٰرِهِم

بِرُسُلِنَا

وَقَفَّيۡنَا

بِعِيسَى

ٱبۡنِ

مَرۡيَمَ

وَءَاتَيۡنَٰهُ

ٱلۡإِنجِيلَۖ

وَجَعَلۡنَا

فِي

قُلُوبِ

ٱلَّذِينَ

ٱتَّبَعُوهُ

رَأۡفَةٗ

وَرَحۡمَةٗۚ

وَرَهۡبَانِيَّةً

ٱبۡتَدَعُوهَا

مَا

كَتَبۡنَٰهَا

عَلَيۡهِمۡ

إِلَّا

ٱبۡتِغَآءَ

رِضۡوَٰنِ

ٱللَّهِ

فَمَا

رَعَوۡهَا

حَقَّ

رِعَايَتِهَاۖ

فَـَٔاتَيۡنَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

مِنۡهُمۡ

أَجۡرَهُمۡۖ

وَكَثِيرٞ

مِّنۡهُمۡ

فَٰسِقُونَ

٢٧

   Боз аз паи онҳо Нӯҳу Иброҳим паёмбарони худро фиристодем. Ва Исо ибни Марямро аз паси онҳо фиристодем ва ба ӯ Инҷилро додем ва дар дили пайравонаш меҳрубонию бахшииш қарор додем. Ва раҳбонияте¹, ки худ ӯро пайдо карда буданд. Мо онро барояшон фарз накарда будем, аммо дар он хушнудии Аллоҳ меҷӯстанд, вале ҳаққи онро ба ҷо нагузориданд. Мо аз миёни онҳо касонеро, ки имон ба Аллоҳу паёмбаронаш оварда буданд, мувофиқ ба имонашон подош додем, вале бисёре аз онҳо фосиқонанд.²