وَٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

بِٱللَّهِ

وَرُسُلِهِۦٓ

أُوْلَٰٓئِكَ

هُمُ

ٱلصِّدِّيقُونَۖ

وَٱلشُّهَدَآءُ

عِندَ

رَبِّهِمۡ

لَهُمۡ

أَجۡرُهُمۡ

وَنُورُهُمۡۖ

وَٱلَّذِينَ

كَفَرُواْ

وَكَذَّبُواْ

بِـَٔايَٰتِنَآ

أُوْلَٰٓئِكَ

أَصۡحَٰبُ

ٱلۡجَحِيمِ

١٩

    Ва касоне, ки ба Аллоҳ ва паёмбаронаш имон овардаанд ва миёни ҳеҷ яке аз паёмбаронаш фарқе наниҳоданд, онҳо сиддиқонанд¹. Ва шаҳидон дар назди Парвардигорашон ҳастанд. Барои онҳост подошашон ва нурашон рӯзи қиёмат. Ва онҳое, ки кофир шуданд ва оёти Моро дурӯғ шумориданд, на барояшон подош ва на нур аст, балки онҳо соҳибони ҷаҳаннаманд.