فَٱلۡيَوۡمَ

لَا

يُؤۡخَذُ

مِنكُمۡ

فِدۡيَةٞ

وَلَا

مِنَ

ٱلَّذِينَ

كَفَرُواْۚ

مَأۡوَىٰكُمُ

ٱلنَّارُۖ

هِيَ

مَوۡلَىٰكُمۡۖ

وَبِئۡسَ

ٱلۡمَصِيرُ

١٥

   Пас имрӯз аз ҳеҷ яке аз шумо мунофиқон фидяе (ивазе) гирифта намешавад, то худро аз азоби Аллоҳ наҷот диҳад ва на фидя гирифта мешавад аз касоне, ки кофир шуданд. "Ҷойгоҳатон оташ аст. Оташ ёвар ва сарпарасти шумост ва чи бад саранҷомест!»¹